PORADNIK DLA RODZICÓW
Decydujący okres w rozwoju dziecka to czas od urodzenia do dziesiątego roku życia
- – 50% zdolności człowieka do uczenia się rozwija się w pierwszych czterech latach życia.
- – Kolejne 30%nwykształca się do ósmego roku życia.
- – Podczas tych decydujących lat tworzą się drogi nerwowe, na których opiera się cała przyszła zdolność uczenia się.
- – Po ukończeniu przez dziecko dziesięciu lat dendryty, które nie wytworzyły połączeń, obumierają.
– Dzieci uczą się najlepiej tego, czego doświadczają wszystkimi zmysłami, należy więc odpowiednio je stymulować.
– Nasze domy, plaże, lasy, place zabaw, ogrody zoologiczne, muzea są najlepszymi szkołami.
– Proste ćwiczenia fizyczne mogą ogromnie wspomóc umiejętność uczenia się małego dziecka.
– Dzieci rozwijają się według określonego schematu, należy więc nauczyć się go wykorzystywać.
– Nauka, w tym także nauka czytania, pisania i liczenia, może i powinna być przyjemną zabawą.
– Najważniejszą szkołą dla dziecka jest jego dom rodzinny, potem przedszkole i szkoła.
1. OKAZYWANIE DZIECKU MIŁOŚCI (kształtowanie w dziecku poczucia bezpieczeństwa, okazywanie akceptacji)
2. UWAŻNE SŁUCHANIE TEGO, CO DZIECKO CHCE NAM O SOBIE POWIEDZIEĆ (bycie otwartym na problemy dziecka)
3. WYZNACZANIE GRANIC, KTÓRYCH DZIECKO NIE POWINNO PRZEKRACZAĆ (ustalenie zasad i obowiązków dla wszystkich członków rodziny oraz podziału ról)
4. POCZUCIE HUMORU (doskonały sposób na rozładowanie trudnych sytuacji)
5. POSTRZEGANIE ŚWIATA Z PERSPEKTYWY DZIECKA (empatia)
6. DOSTRZEGANIE SUKCESÓW DZIECKA (wzmacnianie dziecka, budowanie jego poczucia własnej wartości, rozwijanie jego zdolności, umiejętności)
7. POZWOLENIE DZIECKU NA UCZESTNICZENIE W PODEJMOWANIU DECYZJI DOTYCZĄCYCH SPRAW RODZINNYCH (branie pod uwagę rodzaju decyzji i odpowiedzialności za nie)
8. USTALENIE PORZĄDKU DNIA (dobra organizacja dnia)
9. KONSEKWENCJA (autorytet rodzica w oczach dziecka, bycie wiarygodnym i rzetelnym)
10. PAMIĘTANIE O WŁASNYCH POTRZEBACH I PRZYJEMNOŚCIACH (zasłużony relaks rodzica i wzmocnienie samego siebie)
W CHWILI URODZENIA: Większość dzieci ma sto miliardów aktywnych komórek mózgowych, które wytwarzają około pięćdziesięciu bilionów połączeń z innymi komórkami.
PIERWSZY MIESIĄC ŻYCIA: Wraz z reakcją zmysłów dziecka na otoczenie tworzą się nowe połączenia synaptyczne – w oszałamiającym tempie dochodzącym do trzech miliardów na sekundę.
PIERWSZYCH SZEŚĆ MIESIĘCY: Dziecko początkowo gaworzy, wydając dźwięki, które mogą należeć do wszystkich języków świata, lecz z czasem nauczy się mówić, używając tylko tych dźwięków i słów, które słyszy w swoim otoczeniu, a szczególnie od rodziców. Jego mózg może odrzucić zdolność mówienia językiem, którego nie słyszy.
OSIEM MIESIĘCY: Mózg niemowlęcia posiada już około tysiąca bilionów połączeń! Od tego momentu liczba połączeń zacznie się zmniejszać, jeśli dziecko nie znajdzie się pod działaniem bodźców pobudzających wszystkie jego zmysły.
DO DZIESIĄTEGO ROKU ŻYCIA: U przeciętnego dziecka zniknie około połowa połączeń, lecz pozostałe pięćset bilionów przetrwa przez większość jego życia.
DO UKOŃCZENIA DWUNASTEGO ROKU ŻYCIA: „Współcześnie mózg uważa się za supergąbkę, która najlepiej wchłania od urodzenia do wieku około dwunastu lat. To właśnie podczas tego okresu, a szczególnie pierwszych pięciu lat, tworzą się podstawy myślenia, mowy, zdolności widzenia, postaw i spora część podstawowej architektury mózgu jest już zbudowana. Potem okienka się zamykają”. (R. Kotulak)